นาวิกศาสตร์ ปีที่ ๘๔ เล่มที่ ๗ กรกฎาคม ๒๕๔๔
การวิเคราะห์สมรรถภาพทางกาย
ของนักเรียนนายเรือ
นาวาโทหญิง ประอร สุนทรวิภาค
 1 2 3  
หน้าที่ 3
        เมื่อทดสอบความแตกต่างของค่าเฉลี่ย ในการจับออกซิเจนสูงสุดระหว่างนักเรียนนายเรือ ชั้นปีที่ ๑ - ๕ แล้วพบว่าไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ (F = ๐.๙๑๐) ที่ระดับ .๐๕ นั่นแสดงว่านักเรียนนายเรือทุกชั้นปี ร่างกายีความอดทนเท่าเทียมกัน
        ๒. การเปรียบเทียบสมรรถภาพทางกายของนักเรียนนายเรือกับประชาชนทั่วไปนักศึกษา นักกีฬาแห่งชาติ และนักกีฬาทีมชาติไทย ปรากฏดังตารางที่ ๒
        ตารางที่ ๒: แสดงการเปรียบเทียบสมรรถภาพทางกายของนักเรียนนายเรือกับประชาชน ทั่วไป (ในช่วงเดียวกัน) นักศึกษา นักกีฬาแห่งชาติ และนักกีฬาทีมชาติไทย

กลุ่มตัวอย่าง
กายสภาพ
สมรรถภาพทางกาย
ประเภท
จำนวน
อายุ
สูง
นน.
แรงบีบมือ ความอ่อนตัว การจับออกซิเจนสูงสุด
(คน)
(ปี)
(ซม.)
(กก.)
(กก./นน.ตัว)
(ซม.)
(มล./กก./นาที)
นักเรียนนายเรือ
๑๕๐
๒๑
๑๗๐
๕๙.๓๐
๐.๗๘
๑๒.๕๐
๕๖.๗๕
ประชาชนชาย
๑,๐๒๔
๒๔
๑๖๖
๕๗.๕๐
๐.๗๔
๗.๐๐
๓๙
นักศึกษาชาย
๙๓๘
๒๐
๑๖๘
๕๖.๓๐
๐.๗๘
๙.๕๐
๔๐.๙๐
นักกีฬาแห่งชาติชาย
๙๔๙
๒๓
๑๖๘
๖๑.๔๐
๐.๗๕
๑๖.๑๐
๔๘.๕๐
นักกีฬาทีมชาติชาย
๑,๐๑๘
๒๒
๑๖๙
๖๑.๒๐
๐.๗๑
-
๕๐

       
 ผลจากตารางที่ ๒ แสดงว่า นักเรียนนายเรือมีแรงบีบมือ ใกล้เคียงกับนักศึกษา ชาย นักกีฬาแห่งชาติชาย ประชาชนชาย และนักกีฬาทีมชาติชาย
        นักเรียนนายเรือ มีความอ่อนตัวมากกว่าประชาชนชาย และนักศึกษาชายแต่ น้อยกว่านักกีฬาแห่งชาติชาย
        นักเรียนนายเรือ มีการจับออกซิเจนสูงสุด/ร่างกายมีความอดทนมากที่สุดมาก กว่าประชาชนชาย นักเรียนชาย นักกีฬาแห่งชาติชาย และนักกีฬาทีมชาติชาย

ข้อเสนอแนะ
       
 ผู้วิจัยมีข้อเสนอแนะจากผลการตรวจสอบและวิเคราะห์สมรรถภาพ ทางกายของนักเรียน นายเรือเพื่อเป็นแนวทางในการปรับปรุง และเสริมสร้างสมรรถภาพทางกายของนักเรียนนาย เรือให้สูงยิ่งขึ้นได้ตามเป้าหมายต่อไป ดังนี้
        ๑. ควรปรับเพิ่มการฝึกร่างกายของนักเรียนนายเรือ เพื่อเสริมสร้างสมรรถภาพด้านกำลัง มือ ซึ่งอยู่ในเกณฑ์พอใช้ให้นักเรียนนายเรือ มีแรงบีบมือสูงขึ้นถึงระดับ / อยู่ในเกณฑ์ดี / ดีมาก
        ๒. ควรปรับเพิ่มการฝึกร่างกายของนักเรียนนายเรือ เพื่อเสริมสร้างความอ่อนตัวของร่าง กาย และความจุปอด ซึ่งอยู่ในเกณฑ์ที่ดีอยู่แล้วให้มีสมรรถภาพสูงขึ้นอีกจนถึงระดับ / เกณฑ์ ดีมาก
        ๓. ควรรักษาระดับการฝึกร่างกายของนักเรียนนายเรือให้มีความแข็งแรง และอดทนทั้ง ในด้านกำลังขา กำลังหลังและการจับออกซิเจนสูงสุด ให้อยู่ในระดับดีมากเช่นนี้ต่อไป
        ๔. ควรที่จะได้มีแผนในการตรวจสอบ และวิเคราะห์สมรรถภาพทางกายของนักเรียนนาย เรือให้เป็นประจำสม่ำเสมอทุก ๓ - ๕ ปี หรือตามห้วงเวลาที่เหมาะสมทั้งนี้นอกจากจะเป็น การป้องกัน มิให้สมรรถภาพทางกายของนักเรียนนายเรือลดลงแล้ว ยังช่วยกระตุ้นให้มีการส่ง เสริมและพัฒนาสมรรถภาพทางกายของนักเรียนนายเรือ ให้สูงยิ่งขึ้นอีกต่อไปอย่างเป็นรูป ธรรมเพื่อให้ผลแห่งการฝึก และศึกษาได้บรรลุตามวัตถุประสงค์ของโรงเรียนนายเรือ

บรรณานุกรม
        จรินทร์ ธานีรัตน์. อนามัยส่วนบุคคลและชุมชน. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์มหาวิทยาลัย
รามคำแหง,๒๕๑๔.
        จรวย แก่นวงษ์ดำ. "สมรรถภาพทางกายของเยาวชนในศูนย์ฝึกเยาชนชนบทภาคกลาง และภาคใต้." วิทยานิพนธ์ ปริญญามหาบัณฑิตภาควิชาพลศึกษาบัณฑิตวิทยาลัยจุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย,๒๕๑๗.
        ประคอง กรรณสูต. สถิติเพื่อการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์เจริญผล ,๒๕๒๕.
        ประอร สุนทรวิภาค. "สมรรถภาพทางกาย." กีฬาเวชศาสตร์พื้นฐาน.พิมพ์ครั้งที่ ๔ กรุงเทพฯ :
        โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลาย,๒๕๓๓.วิชัย วนดุรงศ์วรรณ และประอร สุทรวิภาค. "การวิเคราะห์สมรรถภาพทางกายของนักกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย."         รายงานผลการวิจัย หน่วยกีฬาเวชศาสตร์ ภาควิชาศัลยศาสตร์ออร์โธปิดิกส์ และกายภาพ บำบัด คณะแพทย์ศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล, ๒๕๒๘.
        วิชัย วนดุรงค์วรรณ และ เจริญทัศน์ จินตนเสรี. "วิทยาศาสตร์การกีฬาสำหรับผู้ฝึกสอน กีฬาและนักกีฬา." กีฬาเวชศาสตร์พื้นฐาน. พิมพ์ครั้งที่ ๔ กรุงเทพฯ :         โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, ๒๕๓๓. ศูนย์วิทยาศาสตร์การกีฬา. "การสำรวจสมรรถภาพทางกายของนักกีฬา."๒๕๒๓ (อัดสำเนา)
        ศูนย์วิทยาศาสตร์การกีฬา. "มาตรฐานการทดสอบสมรรถภาพ ทางกายสำหรับนักกีฬา นักศึกษาเยาวชนและประชาชน." ๒๕๒๗ (อัดสำเนา)
 1 2 3
 
หน้าที่ 3