ความฝัน (๑)...(ห้องสมุดทหารเรือ)
พลเรือเอก ประวิทย์ ศิวรักษ์
		หน้าที่ 1

                       เมื่อราว ๆ ๔๐ กว่าปีมานี้ ผมรับราชการอยู่ที่กองการฝึก กองเรือยุทธการที่สัตหีบ ไซด์ไลน์ของผมก็คือเป็นผู้ช่วยบรรณาธิการนิตยสาร " กระดูกงู " ( ขออนุญาตใช้ภาษาฝรั่งนะ ครับเพราะรู้สึกว่ามันเท่ดี ความจริงภาษาไทยก็มี อาจจะบอกว่างานมอบ หรืองานพิเศษก็ได้ แต่เมื่อเร็วๆ นี้ผมไปอ่านหนังสือเรื่องสาวไซด์ไลน์เข้าเลยชักติดอกติดใจกับคำศัพท์นี้ ไม่ใช่ ติดใจสาวไซด์ไลน์นะครับโปรดอย่าเข้าใจผิด) สำหรับนิตยสาร "กระดูกงู" นี้ บางท่านอาจจะไม่ ทราบว่าได้ถือกำเนิดมาตั้งแต่ปี พ.ศ. ๒๔๙๙ โดยมีคุณครูพลเรือโท ยงยุทธ ศุภะกลิน เป็นหัว เรือใหญ่ในการจัดทำ ผมไม่แน่ใจว่าคุณครูท่านเป็นบรรณาธิการเองหรือเปล่า แต่ทราบแน่ ๆ ว่าท่านอยู่ในคณะผู้ริเริ่มนั้นแน่นอน ตอนนั้นผมเป็นนักเรียนนายเรือชั้นปีที่ ๕ ซึ่งเป็นรุ่นแรกที่ ชั้นปีที่ ๕ ต้องไปเรียนและฝึกที่สัตหีบ และถ้าจำไม่ผิด " กระดูกงู " เล่มแรกนั้น มีรูปหมู่ของ นักเรียนนายเรือรุ่นของผมขณะที่เดินออกจากอาคารเรียนขึ้นปก ผมพยายามหาต้นฉบับเล่ม แรกแต่ก็ยังหาไม่พบทั้ง ๆ ที่จำได้ว่า ผมได้เก็บรวบรวมเอาไว้ (แต่ไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหน) เพราะ พวกผมได้สมัครเป็นสมาชิกรุ่นแรกของนิตยสารนี้หลายคนด้วยกัน รวมทั้งตัวผมเองด้วย คุณ ครูทั้งหลายของผมท่านก็หวังว่า นิตยสาร " กระดูกงู " จะอยู่คู่กับกองเรือยุทธการตลอดไป ดังนั้นเมื่อผมได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่ผู้ช่วยบรรณาธิการผมจึงตื่นเต้นเป็นอย่างมากเพราะ กลัวว่าจะทำไม่ได้ดีเท่ากับบรรดาครูบาอาจารย์ที่ท่านได้ทำมาแล้วงานของผมตอนนั้น นอก จากจะต้องคัดเลือกเรื่องที่มีผู้เสนอเข้ามาแล้วก็ยังต้องไปกราบไหว้อ้อนวอนท่านทั้งหลาย ที่มี ประสบการณ์ให้เขียนเรื่องให้กับทางนิตยสารด้วย นอกจากนี้ ยังต้องเขียนเรื่องเสริมในกรณีที่ เรื่องไม่พอเล่มและจะต้องรับผิดชอบในบัญชร " เจ็ดคาบสมุทร " ด้วยซึ่งเป็นเรื่องของนาวีต่าง ประเทศและเทคโนโลยีทางทหารใหม่ ๆ ด้วยเหตุ นี้เองผมจึงต้องถูกบังคับโดยปริยายให้อ่าน นิตยสารภาษาอังกฤษเป็นประจำ เพราะสมัย นั้นไม่มีอินเตอร์เน็ตให้ค้นเรื่องต่าง ๆ ไม่มีข่าว เกี่ยวกับทหารเรือต่างประเทศทางวิทยุหรือ โทรทัศน์ วิธีเดียวที่จะได้ข่าวก็คือต้องอาศัย นิตยสาร ของฝรั่ง ซึ่งก็มี ALL HANDS ซึ่งเป็น นิตยสารของกองทัพเรือภาคแปซิฟิก ที่เรา เอาแบบมาทำเป็นนิตยสาร " กระดูกงู " นั่นเอง ซึ่งนายทหารอเมริกันที่เป็นที่ปรึกษาจะเอาไป ให้เป็นประจำและมีนิตยสารของ ทางอังกฤษ ชื่อ NAVY ซึ่งบางครั้งทางผู้ช่วยทูตทหารเรือ อังกฤษประจำประเทศไทยส่ง ไปให้บ้าง บางครั้งก็ได้จากกรมข่าวทหารเรือ อีกเล่มก็คือ MILITARY REVIEW สุดท้ายคือ U.S. NAVAL INSTITUTE PROCEEDINGS ซึ่ง ผมกัดฟันเป็นสมาชิกมาตั้งแต่เมื่อสำเร็จออกเป็นนายทหาร เพราะอยากจะทราบข่าวคราวของ กองทัพเรือประเทศต่าง ๆ ซึ่งเล่มนี้ก็มีให้ครบตามต้องการ ในจำนวนนิตยสารทั้ง ๔ เล่ม ที่ ผมกล่าวถึงนี้ มีอยู่ ๒ เล่มที่ผมชอบบัญชรประจำของเขา คือ นิตยสาร ALL HANDS ที่มี บัญชรประจำชื่อว่าIf I were CNO ซึ่งแปลเป็นไทยว่า " ถ้าข้าพเจ้าเป็นผู้บัญชาการทหารเรือ " บัญชรนี้เขาเปิดให้ผู้เขียนแสดงความคิดเห็นได้อย่างเต็มที่ว่าถ้าเขาเป็นผู้บัญชาการทหาร เรือแล้วเขาจะทำอะไรบ้าง ซึ่งผมว่าเป็นสิ่งที่ดีเพราะอาจจะไปสะกิดให้ผู้บังคับบัญชานึกขึ้นมา ได้ว่า เออ เรื่องนี้เราก็ว่าจะทำ แต่ไหงลืมไปได้ หรือท่านอาจจะนึกว่า เรื่องที่เสนอนี้ดีจะต้อง เอาไปดำเนินการ ส่วนเรื่องที่ท่านเห็นว่าตลก หรือเป็นไปไม่ได้ ท่านก็ลืมมันเสียเท่านั้นเอง มันก็จะมีแต่ได้กับได้ ถ้าผู้บังคับบัญชาไม่ใจน้อยหรือเป็นประเภทแตะไม่ได้แล้ว บัญชรแบบ นี้จะมีประโยชน์อย่างยิ่ง เพื่อนฝรั่งของผมคนหนึ่งเล่าว่า ที่กองบัญชาการกองทัพเรือในเพ็นตา กอนมีพันจ่าเอกเป็นสต๊าฟอยู่ด้วยนั้น ก็เป็นผลมาจากบัญชรนี้เพราะได้มีการเสนอผ่านบัญชร นี้ว่า ผู้บัญชาการทหารเรือจะรู้ถึงหัวจิตหัวใจหรือความต้องการของพวกต่ำกว่าชั้นสัญญาบัตร ได้อย่างไร ในเมื่อท่านไม่มีสต๊าฟที่เป็นนายทหาร ประทวนเลย อีกเล่มหนึ่งคือ U.S. NAVAL INSTITUTE PROCEEDINGS เขามีบัญชรประจำที่มีชื่อว่า Nobody asks me but... ซึ่งแปลง่าย ๆ ว่า ไม่มีใครถามผมหรอกครับ แต่ ... ข้อความต่อไปนั้นเว้นวรรคเอาไว้ให้ผู้อ่าน เติมเอาเอง ซึ่งถ้าเป็นคนไทยก็คงจะเติมว่า ส.เสือใส่รองเท้า กระมังครับ ที่ผมชอบบัญชรนี้ก็ เพราะว่าเขาเล่นกันแรง ๆ ทีเดียว คนเขียนถ้าไม่ชอบนโยบายใดของกองทัพเรือ แล้วเขาเฉ่ง กันเต็มที่เลย (แต่ผมก็ไม่ทราบนะครับว่าหลังจากเฉ่งแล้วคนเฉ่งจะเป็นอะไรหรือเปล่า) ผมว่า บัญชรอย่างนี้น่าจะเปิดที่ " นาวิกศาสตร์ " ได้บ้างนะครับ แต่เนื่องจากเราเป็นคนไทยไม่ใช่ ่ฝรั่ง การเล่นของเราควรจะต้องสุภาพนิ่มนวลแบบไทย ๆ ควรจะเสนอแต่เรื่องดี ๆ ที่น่าทำที่ ผู้บังคับบัญชาอาจจะหลงหูหลงตาไป เผื่อว่าท่านจะได้นึกขึ้นได้และทำตามที่เราเสนอก็ได้ ดังนั้นผมจึงขอเสนอให้มีบัญชรนี้เป็นประจำใน " นาวิกศาสตร์" โดยใช้ชื่อบัญชรว่า " ความ ฝัน." ซึ่งผมขอประเดิมบัญชรนี้โดยใช้ชื่อว่า " ความฝัน (๑) "  และต่อๆ ไปก็น่าจะมีท่านอื่น ๆ เขียน ความฝัน ๒ , ๓ , ๔...ตามมาต่อไป