[๑] สุภมาณพ โตเทยยบุตร ได้เข้าไปเฝ้าพระพุทธเจ้า ซึ่งประะทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐี และได้กราบทูลถามพระองค์ว่า เหตุใด  มนุษย์ที่เกิดมาจึงแตกต่างกันไป คือ มีอายุสั้น  มีอายุยืน  มีโรคมาก  มีโรคน้อย  มีผิวพรรณทราม   มีผิวพรรณงาม  มีศักดาน้อย  มีศักดามาก  มีโภคะน้อย มีโภคะมาก  เกิดในสกุลต่ำ  เกิดในสกุลสูง  มีปัญญาทราม  มีปัญญามาก ดังนี้
ที่มา: จูฬกัมมวิภังคสูตร ๑๔[๕๗๙-๕๘๐]๒๘๗

[๒] พระพุทธเจ้าได้ตรัสตอบว่า               
      สัตว์ทั้งหลายมีกรรมเป็นของตน เป็นทายาทแห่งกรรม มีกรรมเป็นกำเนิด มีกรรมเป็นเผ่าพันธ์ มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย กรรมย่อมจำแนกสัตว์ให้แตกต่างกันไป         
      ส. ข้าพระองค์ไม่อาจเข้าใจความโดยย่อนั้นได้ ขอพระองค์ได้โปรดอธิบาย    ให้ข้าพระองค์ได้เข้าใจในรายละเอียดด้วยเถิด
ที่มา: จูฬกัมมวิภังคสูตร ๑๔[๕๘๑]๒๘๗

[๓] พระพุทธเจ้าได้ทรงอธิบายในรายละเอียดดังนี้    

ผู้ฆ่าสัตว์  ผู้ไม่ฆ่าสัตว์ ผู้เบียดเบียนสัตว์ ผู้ไม่เบียดเบียนสัตว์ ผู้มักโกรธ ผู้ไม่มักโกรธ ผู้มักริษยา ผู้ไม่มักริษยา ผู้ไม่ทำบุญให้ทาน ผู้ทำบุญให้ทาน ผู้ไม่สุภาพอ่อนน้อม ผู้สุภาพอ่อนน้อม ผู้ไม่แสวงธรรมจากพระ ผู้แสวงธรรมจากพระ

ตายแล้วตกนรก    หรือชาตินี้มีอายุสั้น ตายแล้วขี้นสวรรค์  หรือชาตินี้มีอายุยืน ตายแล้วตกนรก    หรือชาตินี้มีโรคมาก ตายแล้วขี้นสวรรค์  หรือชาตินี้มีโรคน้อย ตายแล้วตกนรก    หรือชาตินี้มีผิวพรรณทราม ตายแล้วขี้นสวรรค์ หรือชาตินี้เป็นคนน่าเลื่อมใส(มีผิวงาม) ตายแล้วตกนรก    หรือชาตินี้มีศักดาน้อย ตายแล้วขี้นสวรรค์  หรือชาตินี้มีศักดามาก ตายแล้วตกนรก    หรือชาตินี้มีโภคะ(โภคทรัพย์)น้อย ตายแล้วขี้นสวรรค์  หรือชาตินี้มีโภคะ(โภคทรัพย์)มาก ตายแล้วตกนรก    หรือชาตินี้เกิดในสกุลต่ำ ตายแล้วขี้นสวรรค์  หรือชาตินี้เกิดในสกุลสูง ตายแล้วตกนรก    หรือชาตินี้มีปัญญาน้อย ตายแล้วขี้นสวรรค์  หรือชาตินี้มีปัญญามาก

        การปฏิบัติตนอย่างไร   ก็ย่อมนำไปสู่ผลของการปฏิบัติตนอย่างนั้น
ที่มา: จูฬกัมมวิภังคสูตร ๑๔[๕๘๒ - ๕๙๖]๒๘๘-๒๙๒

[๔] ส. ภาษิตของพระองค์แจ่มแจ้งนัก    ข้าพระองค์ขอถึงพระองค์ พระธรรม และภิกษุสงฆ์ว่าเป็นสรณะ ขอพระองค์โปรดทรงจำข้าพระองค์ว่า เป็นอุบาสกผู้ถึงสรณะตลอดชีวิต ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป
ที่มา: จูฬกัมมวิภังคสูตร ๑๔[๕๙๗]๒๙๒