ประเด็นด้านการปกครองอีกอันหนึ่งคือ หัวหน้างานที่ใช้วิธีข่มขู่ลูกน้องก่อนจะเริ่มทำงานโดยคิดว่า จะให้เกิดความเกรงกลัวจะได้ทำงานให้ แต่ผลที่ได้รับคือมักจะได้รับความเกลียดชังตอบ     เพราะมนุษย ์ทั่วไป มักจะถือศักดิ์ศรีในตัวเองไม่ชอบให้ใครมาข่มอยู่แล้วเมื่อไม่ชอบตัวหัวหน้า ตั้งแต่เริ่มงานเสียแล้ว ก็มักจะทำงานในแบบขอไปที หรือเฉื่อยงาน เหมือนกับที่ซุนวู "ขู่ว่าจะลงโทษ ไพร่พลก่อนจะร่วมรบ กำลังพลก็จะรู้สึกต่อต้าน " แต่เป็นเรื่องที่น่าแปลกคือยังมีหัวหน้างานจำนวน มากยังคงชอบใช้วิธีนี้อยู่ ที่ซุนวูว่า "ไม่มีการคาดโทษหลังได้ร่วมรบกันแล้ว ก็ยากที่จะใช้งานเช่นกัน " หมายความว่า เมื่อลูกน้องมีความบกพร่องในการทำงานแล้ว หัวหน้างานไม่มีการตักเตือน ปล่อย ให้ผ่านเลยไป เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ลูกน้องก็จะทำงานแบบไม่ตั้งใจในคราวต่อไปเพราะคิดว่า ทำงานพลาดอย่างไร หัวหน้าก็ไม่ว่าอยู่แล้ว ซุนวูกล่าวในวรรคท้ายของบทนี้สรุปได้ว่าในการปกครอง ผู้ใต้บังคับบัญชานั้น หัวหน้าจะต้องมีความเที่ยงธรรมไม่ถือพวกเขาพวกเรา ไม่มีการเลือกปฏิบัติ คนที่ตัวเองชอบพอทำผิดก็ยกโทษให้ ไม่ใช่คนของตนเองผิดเล็กน้อยก็ลงโทษเป็น เรื่องใหญ่ มีความเคร่งครัดในระเบียบวินัยทั้งกับตนเองและผู้ใต้บังคับบัญชา หัวหน้างานที่ทำได ้เช่นนี้ก็จะ ครองใจลูกน้องทุกคนในด้านการสั่งการนั้น หัวหน้าจะต้องเด็ดขาด ถ้าไม่โลเลเปลี่ยนไป มาจน ขาดความแน่นอน ซึ่งจะทำเช่นนี้ได้จะต้องเป็นผู้รอบรู้งานในความรับผิดชอบของตนเอง หมั่นศึกษา หาความรู้อยู่เสมอ ซึ่ง หัวหน้างานที่หลีกเลี่ยงงานหนักในสมัยผู้น้อย เอาแต่งานสบาย ๆ มักจะ เติบโต ขึ้นมาแบบสมองกลวงพอถึงเวลาสั่งงานเลยขาดความมั่นใจในตนเอง ผู้ใต้บังคับบัญชา จึงขาดความเชื่อถือ และไม่สามารถกลมเกลียวกับผู้ใต้บังคับบัญชาได้

                ศัตรูที่อันตรายที่สุด คือศัตรูที่ไม่มีอะไรจะสูญเสีย
                       หรือคิดว่าตนเองไม่มีอะไรจะสูญเสีย


นิรนาม