ที่ว่านายทหารเข้มแข็ง กำลังพลอ่อนแอ กองทัพก็ "ล่มจม" เปรียบกับหน่วยงานใด ๆ คือ ผู้บังคับบัญชามีความรู้ความสามารถแต่ต้องปกครองผู้ใต้บังคับบัญชาจำนวนมากที่ไร้คุณภาพ ขาดความรู้ ความสามารถ ไม่ว่าหัวหน้าจะเก่งอย่างไร ถ้าฐานรองรับ,คือลูกน้องช่วย ทำงาน ไม่ได้แล้ว สภาพคงเหมือน ผีกระสือ คือมีหัวกับไส้ ไร้ซึ่งลำตัว เมื่อระดับผู้ปฏิบัติไม่ สามารถ ทำงานได้แล้ว ตัวหัวหน้าไม่ว่าจะเก่งอย่างไรก็เป็นหัวเดียวกระเทียมลีบ ทำงานไม่ สำเร็จ และหน่วยงาน "ล่มจม" ในที่สุด สำนักงานที่มีลักษณะเช่นนี้ มักจะได้รับการบรรจุระดับ ผู้ปฏิบัติ ซึ่งมาจากระบบอุปถัมภ์ หรือภาษาเทคนิคเรียกว่า บรรจุตามความเหมาะสมที่ผู้มี ีอำนาจได้พิจารณา และเพื่อแก้ปัญหางานไม่เดิน ก็มักจะบรรจุหัวหน้างานที่เป็นสุดยอดฝีมือ เข้าไปบังคับบัญชา แถมด้วยคำกำชับจากหัวหน้าใหญ่ว่า ให้ฝึกลูกน้องเหล่านี้ให้ทำงานได้ มิฉะนั้นจะพิจารณาว่าไร้ความสามารถไม่ต้องเจริญก้าวหน้าต่อไปภายหน้า ใครที่ได้รับหน้า ที่เป็นหัวหน้าหน่วยงานแบบที่ว่านี้ ก็คงต้องเอาทางพระเข้าข่ม ไม่ให้ประสาทเสีย ผมหงอก ไปทั้งหัวซะก่อนเกษียณอายุราชการ ถือว่าเป็นกรรมเก่าก็แล้วกัน
    กองทัพที่ "แตกแยก" คือกองทัพที่นายทหารระดับล่างต่างถือตนเป็นใหญ่ ไม่มีใครฟังใคร ต่างคนต่างตัดสินใจทำงานแบบรัฐอิสระที่ไม่ขึ้นการปกครองกับใคร เปรียบเทียบกับสำนักงาน หรือบริษัทห้างร้านแล้ว เกิดจากการแบ่งพรรคแบ่งพวกในบริษัทนั้น เนื่องจากประธานบริษัท บริหารงานตามอำเภอใจ เชื่อและใช้งานแต่คนใกล้ชิด ไม่เชื่อฟังคำเสนอแนะของหัวหน้า ระดับรอง ๆ ลงไป ใครขัดแย้งก็ลุแก่โทสะ เข้าหน้ากันไม่ติด สุดท้ายเลยไม่มีใครช่วยคิด และก็ไม่รู้ว่าบุคลากรของตนนั้นใครมีขีดความสามารถอย่างไร หัวหน้างานระดับถัดลงมาอัดอั้นหาทางออกไม่ได้ ก็ไปเกรี้ยวกราดเอากับลูกน้อง ทำงานอย่างขาดสติยั้งคิดโดยพลการ จนหน่วยงานต้องเสียหาย
    กองทัพ หรือบริษัทที่ "เหลวแหลก" เกิดจากการที่ตัวขุนพล หรือประธานบริษัทอ่อนแอ ไร้ภาวะผู้นำ มีลักษณะคล้ายกับคนที่มีอาการขาดธาตุไอโอดีน คนประเภทนี้สั่งการอะไรก็คลุมเครือไม่เด็ดขาด ลูกน้องฟังแล้วก็ตีความไปได้หลายอย่าง จนนำไปปฏิบัติผิด ๆ ถูก ๆ ผู้ใต้บังคับบัญชาทำผิดก็ไม่กล้าลงโทษ กลัวจะโกรธ ใครบอกอะไรก็ทำตามหมด ดังนั้นผู้ใดต้องการได้สิ่งใด หรือชักนำให้ทำอะไรมักจะรอเข้าหาเป็นคนสุดท้ายก็จะได้ผลตามประสงค์เสมอ เมื่อหัวหน้าใหญ่มีอาการ "เอ๋อ" เสียแล้ว หน่วยงานก็มีแต่คนเอาสบาย ไม่รักษา หน้าที่ งานเป็นไปอย่างเชื่องช้า เพราะถึงทำไม่ทันหัวหน้าใหญ่ก็ไม่ว่าอยู่แล้ว
    ขุนพลที่ไม่หยั่งรู้ขีดความสามารถข้าศึก เปรียบเสมือนประธานบริษัทที่ไม่รู้ขีดความ สามารถของบริษัท ในการทำงาน อาจตัดสินใจผิดพลาดรับงานใหญ่เกินตัว เช่น บริษัทต่อเรือ ไม้ขนาดเล็ก ไปรับงานต่อเรือสินค้าเหล็กขนาดใหญ่ ก็เหมือนกับการนำทัพที่กำลังน้อยเข้าต่อ สู้กำลังที่มากกว่า หรือนำทัพอ่อนแอเข้าสู้ทัพที่ แข็งแกร่งกว่า นอกจากนั้นยังคัดเลือกคนที่มี ีคุณสมบัติไม่เหมาะสมมาทำงาน ผลคืองานล้มเหลว หรือกองทัพที่ "พ่ายแพ้" ในที่สุด